Franciszek Gągor
| Franciszek Gągor | |
 gen. Franciszek Gągor Warszawa, 15 sierpnia 2008 |
|
 generał |
|
| Data i miejsce urodzenia | 8 września 1951 Koniuszowa |
| Data i miejsce śmierci | 10 kwietnia 2010 Smoleńsk |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | od 1969 (podchorąży WSOWZ) |
| Stanowiska | szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego |
| Główne wojny i bitwy | I wojna w Zatoce Perskiej |
| Odznaczenia | |
             |
|
Franciszek Gągor (ur. 8 września 1951 w Koniuszowej koło Nowego Sącza w Małopolsce, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku[1]) – polski dowódca wojskowy, oficer Wojsk Lądowych, specjalista w dziedzinie rozpoznania i operacji pokojowych, generał i doktor nauk wojskowych, szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w latach 2006-2010.[2].
Spis treści |
edytuj Wykształcenie
Był absolwentem I Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Długosza w Nowym Sączu (matura w 1969). W latach 1969–1973 studiował w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu. Był także absolwentem filologii angielskiej na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (1983) oraz studiów strategicznych w Akademii Obrony NATO w Rzymie (2001). W 1998 w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie obronił rozprawę naukową nt. "Międzynarodowe operacje pokojowe oraz ich miejsce we współczesnej doktrynie obronnej Rzeczypospolitej Polskiej" i uzyskał stopień naukowy doktora nauk wojskowych. W 2002 odbył Podyplomowe Studia Strategiczno-Operacyjne na Narodowym Uniwersytecie Obrony Stanów Zjednoczonych w Waszyngtonie.
edytuj Służba wojskowa
Po promocji oficerskiej został skierowany do 2. Pułku Czołgów Średnich, w którym służył na stanowisku dowódcy plutonu rozpoznania, a następnie dowódcy kompanii rozpoznania. W 1978 wyznaczono go starszym wykładowcą w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych. Od 1988 do 1990 był starszym oficerem operacyjnym ds. kontyngentów wojskowych w Głównym Zarządzie Szkolenia Bojowego Wojska Polskiego, a następnie pracował w Zarządzie Wojskowych Spraw Zagranicznych.
W latach 1976–1977, będąc starszym oficerem operacyjnym, brał udział w misji pokojowej 2. Doraźnych Sił Pokojowych ONZ w Egipcie (UNEF II – Second United Nations Emergency Force). Od 1980 do 1985 kierował Pionem Operacyjnym polskiego kontyngentu na Misji Obserwacyjnej Sił Narodów Zjednoczonych ds. Nadzoru Rozdzielenia Wojsk na Wzgórzach Golan (UNDOF – United Nations Disengagement Observer Force), natomiast w latach 1989–1990 pełnił funkcję zastępcy szefa Logistyki Sił Narodów Zjednoczonych w tej operacji. W 1991 został zastępcą dowódcy polskiego kontyngentu w Operacji "Pustynna Burza", a w 1992 służył jako zastępca dowódcy sektora Misji Obserwacyjnej ONZ w Iraku i Kuwejcie (UNIKOM – United Nations Iraq-Kuwait Observation Mission).
W 1992 objął stanowisko szefa Oddziału Operacji Pokojowych Zarządu Wojskowych Spraw Zagranicznych, które w 1993 przemianowano na szefa Oddziału Misji Pokojowych Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych. Następnie kontynuował służbę w Departamencie Wojskowych Spraw Zagranicznych Ministerstwa Obrony Narodowej w Warszawie, gdzie był kolejno dyrektorem Biura Kontroli Zbrojeń i Misji Międzynarodowych – zastępcą dyrektora Departamentu (1993–1996) oraz dyrektorem Departamentu (1996–1999). W 1999 został szefem Generalnego Zarządu Operacyjnego P-3 w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego w Warszawie.
W 2003 kierował Misją Obserwacyjną ONZ w Iraku i Kuwejcie, po czym pełnił funkcję dowódcy Sił Narodów Zjednoczonych ds. Nadzoru Rozdzielenia Wojsk na Wzgórzach Golan. W latach 2004–2006 był polskim przedstawicielem wojskowym przy Komitetach Wojskowych NATO i Unii Europejskiej w Brukseli. 27 lutego 2006 został szefem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.
W wyniku śmierci 10 kwietnia 2010 w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku przedwcześnie zakończył służbę. Trumna z jego ciałem przybyła do Polski 16 kwietnia 2010 roku o godz. 22:00.
21 kwietnia został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[3].
edytuj Awanse
- podporucznik – 1973
- porucznik – 1976
- kapitan – 1980
- major – 1985
- podpułkownik – 1989
- pułkownik – 1993
- generał brygady – 1997
- generał dywizji – 2003
- generał broni – 2006[4]
- generał – 2006[5]
edytuj Odznaczenia
- Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski (2010, pośmiertnie)[6]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Złoty Krzyż Zasługi
- Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
- Złoty Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju"
- Medal Pro Memoria
- Komandoria Legii Honorowej (Légion d'honneur, 17 grudnia 2008, Francja)[7]
- Komandoria Legii Zasługi (Legion of Merit, 23 maja 2008, USA)[8]
- Odznaka Honorowa Przemysła Ottokara II, Króla Żelaznego i Złotego (Čestný odznak Přemysla Otakara II., krále železného a zlatého, 1 marca 2007, Czechy)[9][10]
- Medal ONZ za misję UNEF II
- Medal ONZ za misję UNDOF
- Medal ONZ za misję UNIKOM
- Odznaka Skoczka Spadochronowego
edytuj Życie prywatne
Był żonaty, miał dwoje dzieci. Biegle władał językiem angielskim, znał także język rosyjski i francuski. Interesował się historią i tenisem ziemnym. Wraz z Krzysztofem Paszkowskim napisał książkę pt. "Międzynarodowe operacje pokojowe w doktrynie obronnej Rzeczypospolitej Polskiej" (wyd. 1999).
Przypisy
- ↑ Komunikat Nr 152/VI kad.. sejm.gov.pl, 2010-04-10. [dostęp 2010-04-10].
- ↑ M.P. z 2006 r. Nr 19, poz. 204
- ↑ Uroczystości pogrzebowe gen. Franciszka Gągora. interia.gov.pl, 21 kwietnia 2010. [dostęp 21 kwietnia 2010].
- ↑ M.P. z 2006 r. Nr 19, poz. 203
- ↑ M.P. z 2006 r. Nr 37, poz. 413 – pkt 1.
- ↑ Komunikat Nr 163/VI kad. [dostęp 16 kwietnia 2010]
- ↑ Szef SG WP odznaczony medalem Legii Honorowej [dostęp 17 kwietnia 2010]
- ↑ President Bush Awards General Franciszek Gagor With Legion of Merit [dostęp 17 kwietnia 2010]
- ↑ Slavnostní ceremoniál na Vítkově (cz.). army.cz, 1 marca 2007. [dostęp 28 sierpnia 2010].
- ↑ gen. Gągor z czeskim odznaczeniem (drugi od prawej) – zdjęcie. army.cz, 1 marca 2007. [dostęp 28 sierpnia 2010].
edytuj Bibliografia
| Poprzednik p.o. gen. broni Mieczysław Cieniuch |
 |
Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego 2006–2010 |
|
Następca p.o. gen. broni Mieczysław Stachowiak |
|
||||||||||||||||||||||||
